• EnglishEnglish
  • Chlorofil c (DESAMBEM)

    Chlorofil c

    Stężenia chlorofilu c są wyznaczane dla wybranych głębokości (tj. 0m, 1m, 3m, 5m, 10m, 20m, 30m) w toni wodnej i wyrażane w mg pigmentu na metr sześcienny. Stężenia te obejmują sumę stężeń różnych rodzajów chlorofili c , przede wszystkim chlorofili c1, c2 i c3, zawartych w komórkach fitoplanktonu. Chlorofile c są ważnymi pigmentami akcesoryjnymi występującymi głównie w okrzemkach, bruzdnicach i kryptofitach. Pełnią rolę wspomagających pigmentów fotosyntetycznych tzn. energia zaabsorbowana przez nie może być spożytkowana w procesie fotosyntezy.

    Metodyka

    Stężenia chlorofilu c na wybranych głębokościach w Bałtyku wyznaczane są za pomocą modelu DESAMBEM (Woźniak i in., 2008; Majchrowski i in., 2007). Danymi wejściowymi są powierzchniowe stężenie chlorofilu a oraz głębokość optyczna odpowiadająca głębokości rzeczywistej na której określane jest stężenie chlorofilu c. W modelu DESAMBEM zastosowano osobną formułę dla zimowego okresu wegetacyjnego fitoplanktonu oraz dla letniego okresu wegetacyjnego. Formuły te można znaleźć w artykułach (Woźniak i in., 2008; Majchrowski i in., 2007)


    Rys.1 Porównanie empirycznych Cc,meas i modelowych Cc,calc stężeń chlorofilu c na różnych głębokościach z w warstwie eufotycznej Bałtyku. Wartości stężeń Cc,meas zmierzono podczas rejsów naukowych w latach 2010-2014, a wartości stężeń Cc,calc zostały wyznaczone przy użyciu algorytmu DESAMBEM – jedną z danych wejściowych było stężenie chlorofilu a na powierzchni określone za pomocą pomiaru ze statku.

    Walidacja

    Walidację dla stężeń chlorofilu c na wybranych głębokościach przeprowadzono dla warstwy eufotycznej. Stężenia chlorofilu c zmierzono metodą HPLC. Wykonano 55 pomiarów profili pionowych stężeń chlorofilu c w warstwie eufotycznej Bałtyku oraz dodatkowo 146 pomiarów stężenia chlorofilu c na powierzchni morza. Pomiary stężenia chlorofilu a przeprowadzono w okresie 2010-2014 podczas rejsów bałtyckich na statku Instytutu Oceanologii PAN w Sopocie Oceania.

    Standardowy czynnik błędu x (patrz tabela poniżej), charakteryzujący metodę wyznaczania stężenia chlorofilu c na wybranych głębokościach przy zastosowaniu danych uzyskanych z pomiarów ze statku jako danych wejściowych do algorytmu DESAMBEM, jest stosunkowo mały i zmienia się od 1.220 na głębokości 20 m do 1.475 na głębokości 1 m. Można przyjąć, że standardowy czynnik błędu x dla stężenia chlorofilu b w całym słupie wody nie przekracza wartości 1,475 czyli logarytmiczny błąd statystyczny wynosi od σ- = -32,2% do σ+ =47.5%.

    Tabela 1
    Błędy systematyczne i statystyczne estymowanych wartości stężeń chlorofilu c na wybranych głębokościach z w Bałtyku w statystyce arytmetycznej i logarytmicznej w przypadku użycia jako danej wejściowej do algorytmu DESAMBEM stężenia chlorofilu a na powierzchni zmierzonego z burty statku.   N oznacza ilość estymowanych wartości na danej głębokości.

    Tab04_wer_chl_c in_situ

    Odnośniki do parametru w Systemie SatBałtyk:

    Chlorofil c: 0 m (model DESAMBEM)

    Chlorofil c:1m (model DESAMBEM) (dla zalogowanych użytkowników)

    Chlorofil c:3m (model DESAMBEM) (dla zalogowanych użytkowników)

    Chlorofil c:5m (model DESAMBEM) (dla zalogowanych użytkowników)

    Chlorofil c:10m (model DESAMBEM) (dla zalogowanych użytkowników)

    Chlorofil c:20m (model DESAMBEM) (dla zalogowanych użytkowników)